Σημαντικά Νέα

Shadow Gallery



Στα μέσα της δεκαετίας του 80 στην Αμερική δημιουργήθηκε το συγκρότημα των Shadow Gallery από τους Mike Baker, Carl Cadden-James, Ron Evans και John Coonie. Όλοι τους ταλαντούχοι μουσικοί με επιρροές από Rush, Pink Floyd και όλα τα μεγαθήρια των 70's.

Ξεκίνησαν παίζοντας διασκευές αλλά γρήγορα προσανατολίστηκαν στον δικό τους ήχο με πολλά progressive περάσματα, μελωδίες και στίχους αλληγορικούς. Να σημειώσω εδώ πως αν και πολλοί τους κατατάσσουν στα σύγχρονα progressive σχήματα όπως οι Dream Theater, τολμώ να πω πως δεν είναι τόσο ... φαφλατάδες! Γενικότερα τα αμιγώς progressive σχήματα δεν νομίζω να ωφέλησαν και ιδιαίτερα το Heavy Metal στην πορεία των χρόνων. Οι SG όμως δεν έχασαν την ουσία. Υπάρχουν στιγμές μέσα στα κομμάτια τους που γίνεται επίδειξη μουσικών δυνατοτήτων αλλά δεν είναι αυτό το κυρίως πιάτο!

Σε αυτό συμβάλει και τα μέγιστα η γλυκιά ζεστή φωνή του Mike Baker που στόλισε τα τραγούδια με εκπληκτικό συναίσθημα και έδεσε τις μουσικές μελωδίες. Τον Οκτώβριο του 2008 όμως μάθαμε τα νέα για τον άδικο χαμό του... Σε ηλικία μόλις 45 ετών...



Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι SG μας είχαν δώσει 5 καταπληκτικά άλμπουμ με αποκορύφωμα κατά την άποψή μου το "Tyrrany" του 1998 που καταπιάνεται με την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, την πολεμική και οικονομική δικτατορία (επίκαιρο όσο ποτέ σήμερα!) και πως μέσα από αυτή την κόλαση ένας άντρας και μια γυναίκα καταφέρουν να ερωτευτούν!

Αξιομνημόνευτο και το ντεμπούτο τους το '91 με το παραμυθένιο 17λεπτο έπος "The Queen of the city of Ice"

Οι SG έγραψαν πολλά "ευαίσθητα" τραγούδια όχι όμως με την φλώρικη έννοια που τα προσεγγίζουν σήμερα πολλοί "μουσικοί" Τους κατατάσσω σίγουρα σε μια μορφή υψηλής τέχνης που αν και δεν φέρει απόλυτα την ταμπέλα του Heavy Metal, ξεχωρίζει όμως από πλευράς ποιότητας και αισθητικής.



Μετά τον Mike Baker οι SG συνέχισαν με νέο τραγουδιστή και νέο άλμπουμ καθώς και με συναυλία στην Αθήνα το 2010 που είχα την τιμή να παρευρεθώ. Ασφαλώς η σύγκριση του νέου τραγουδιστή με τα προηγούμενα μεγαλεία είναι αναπόφευκτη και θα αρκεστώ μόνο στα δάκρυα του Carl James όταν μας άκουσε όλους να φωνάζουμε το όνομα του Mike...

Μια ιστορία για ένα συγκρότημα που σε γενικές γραμμές πέρασε στα ψιλά, χωρίς πολύ βαβούρα, διαφήμιση,  χωρίς τρελές πωλήσεις, χωρίς....

Ακόμη μια ιστορία....