Σημαντικά Νέα

Τα κακώς κείμενα - Rise and Fall part1:



Μετά την άνθιση, έρχεται η καταξίωση και μόλις φτάσεις την κορυφή καλό είναι να το χαρείς όσο κρατήσει...
Στη δεκαετία του '90 φάνηκαν οι πρώτες μαύρες κηλίδες για τη μουσική μας.
'Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι...
Η κοινωνία είχε δεχθεί ένα πολύ δυνατό χτύπημα με το Heavy Metal. Άλλοι το είδαν ως απειλή, άλλη ως ευκαιρία που πρέπει να την εκμεταλλευτούν εμπορικά ή επαγγελματικά ή ακόμη και προσωπικά.
Όταν κάτι δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις ή να το σβήσεις από τη γέννηση του τότε προσπαθείς να το διασύρεις, να σπείρεις τη διχόνοια, να το εξευτελίσεις...
Διαίρει και βασίλευε...
Όταν απέτυχαν οι ψευτο-οργανισμοί και τα κινήματα που κατηγορούσαν το Heavy Metal για σατανισμό, για καταπάτηση γυναικείων δικαιωμάτων, για ναρκωτικά... αποφάσισαν να καταρρίψουν την όλη ιδέα και να ισοπεδώσουν την αξία του.
Έτσι ξεκίνησε η μεγάλη επιχείρηση εμπορευματοποίησης και εκμετάλλευσης της μουσικής αυτής. Την δεκαετία του 2000 το Heavy Metal έγινε και επίσημα, ένα από τα πολλά είδη μουσικής που φυτοζωούν στην τηλεόραση και όλα τα media, στα καταστήματα ενδυμάτων, στις διαφημίσεις, στο internet...
Το metal απαξιώθηκε και πλέον κάθισε ήσυχα να διεκδικεί ένα μικρό κομμάτι πίτας στο τραπέζι της μουσικής βιομηχανίας.
Πλέον υπάρχουν αναρίθμητες ταμπέλες για κάθε είδος - παρακλάδι metal για την όρεξη του κάθε πικραμένου... Η επιχείρηση εμπορευματοποίησης στέφθηκε με επιτυχία... Με το Heavy Metal ασχολήθηκε κάθε διαφημιστής, κριτικός, επιχειρηματίας, σχεδιαστής μόδας, παραγωγός και ...προαγωγός!
Έκοψαν την πίτα σε πολλά μικρά κομμάτια και το κατάντησαν σαν τα μούτρα τους. Ακόμη και τα ίδια τα συγκροτήματα που κάποτε έπαιζαν με την ψυχή τους τώρα μπήκαν στο τρυπάκι του (όλο και περισσότερου) χρήματος...
Θα κλείσω το πρώτο αυτό μέρος αναφέροντας ένα τρανταχτό παράδειγμα από τέλη '80, αρχές '90, που έγινε πραγματικότητα στην μικρή μας Αθήνα!
Τότε κυκλοφορούσε ένα Ελληνικό περιοδικό με παρουσιάσεις και δισκοκριτικές για το Metal. Ένας... αρχισυντάκτης αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα και άνοιξε δισκοπωλείο στην Αθήνα "για να βοηθήσει την εξάπλωση του metal βέβαια..." και ειδικευόταν σε άλμπουμ του ιδιώματος.
Ήταν μια εποχή χωρίς internet και η Ελλαδίτσα είχε ελάχιστες πηγές πληροφόρησης για το Heavy Metal. Οι πιτσιρικάδες έκαναν σαν τρελοί να ακούσουν κάποιο νέο από ραδιόφωνο ή τηλεόραση και πολλοί κατέφευγαν σε αυτό το μοναδικό Ελληνικό περιοδικό της εποχής...
Εκεί λοιπόν ο εν λόγω συντάκτης - έμπορος έκανε διθυραμβικές κριτικές για δεκάδες άλμπουμ - πατάτες τα οποία εντελώς τυχαία... τα πούλαγε και στο κατάστημά του! ...έτρεχαν τα παιδιά να αγοράσουν με το χαρτζιλίκι τους! ...Κονομισιόν!
"Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!"
Τέτοια λαμόγια υπήρχαν και υπάρχουν πολλά βέβαια και όχι μόνο στην Ελλάδα...
...και εις ανώτερα!