Σημαντικά Νέα

Grave Digger 'Return of the Reaper' review



Το "Return of the Reaper" είναι το 17 album των Γερμανών Grave Digger, που πρόσφατα κυκλοφόρησε τη χώρα μας από την Napalm Records.

τα κομμάτια του δίσκου είναι:

1. "Return of the Reaper"
2. "Hell Funeral"
3. "War God"
4. "Tattooed Rider"
5. "Resurrection Day"
6. "Season of the Witch"
7. "Road Rage Killer"
8. "Dia de los Muertos"
9. "Satan's Host"
10. "Grave Desecrator"
11. "Death Smiles at All of Us"
12. "Nothing to Believe"

Ας δούμε τα κομμάτια με τη σειρά.Το instrumental "Return of the Reaper" είναι ένα εισαγωγικό track που επαναλαμβάνει μια γνωστή πένθιμη μελωδία και οδηγεί στο "Hell Funeral", το οποίο είναι ένα δυναμικό Metal κομμάτι. Οι κιθάρες είναι σωστές και η ερμηνεία στα φωνητικά ταιριαστή στο ύφος. Ακολουθεί το "War God" με γρήγορες ταχύτητες και σχετικά ζυγισμένο rythm section, παρ' όλα αυτά γεμάτο κλισέ. Το "Tatto Rider" έχει ολίγην από Judas Priest, με αρκετά καλό ρυθμό και συναυλιακό αίσθημα. Το επόμενο κομμάτι "Resurrection Day" είναι φλύαρο με φωνητικά κατώτερα των περιστάσεων και σύνολο ανομοιογενές. Το "Season of the Witch" έχει μια φανταστική κιθαριστική εισαγωγή και αρκετά καλό ρυθμό, δυστυχώς τα φωνητικά θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, όπως και οι επιλογές στην εναλλαγή του tempo. To "Road Rage Killer" έχει γρήγορες δυνατές κιθάρες ο οποίες δεν συναντώνται με τα φωνητικά και το μπάσο, κομμάτι ανάξιο λόγου. Στη συνέχεια "Grave Desecrator" με απλό ρυθμό και καλή τοποθέτηση των φωνητικών αλλά δυστυχώς κενό περιεχομένου. Το "Satan's Host" που είναι επόμενο δεν έχει να προσφέρει τίποτα, χωρίς περιεχόμενο και αρμονική συνεργασία των μελών του συγκροτήματος. Το "Dia de la Muertos" έχει ωραία εισαγωγή και καλοδουλεμένες κιθάρες, τα φωνητικά προσθέτουν καλή βάση εκτός από κάποιες υπερβολές. Το "Death Smiles at all of Us" με τον μακάβριο τίτλο προσφέρεται για headbanging καλώς έχει άψογη συνεργασία των μουσικών και φωνητικά τυπικά Power, από τα πολύ καλά του δίσκου. Το τελευταίο κομμάτι "Nothing to Believe" είναι σε πολύ χαμηλές ταχύτητες με πιάνο και τα φωνητικά σε πρώτο λόγο. Δεν καταφέρνει να μεταδώσει συναισθήματα παρ' όλες τις προσπάθειες του Chris Boltendahl που προσπαθεί φιλότιμα.

Ο τελευταίος δίσκος των Grave Digger συμπερασματικά δεν καταφέρνει ως σύνολο να πείσει, ενώ οι κιθάρες είναι άριστες και τα ρυθμικά μέρη πολύ καλά. Συνήθως τα κομμάτια πάσχουν στην αρμονική συνεργασία των μελών του συγκροτήματος και των ρόλων τους, η γενική αίσθηση είναι ότι δεν υπάρχει δημιουργικός οίστρος αλλά ταλαντούχα άτομα που ο καθένας παίζει για λογαριασμό του σχεδόν μηχανικά. οι Grave Digger μας έχουν δώσει στο παρελθόν πολύ καλούς δίσκους και επομένως είμαστε απαιτητικοί απέναντι τους, αυτός ο δίσκος έχει καλές στιγμές, μέτριες στιγμές και πολύ κακές στιγμές. Συνολικά οι μέτριες στιγμές υπερισχύουν και δεν αφήνουν το album να ξεχωρίσει.

βαθμολογία: 7/10