Σημαντικά Νέα

Judas Priest 'Redeemer of Souls' review



Η καινούργια κυκλοφορία των Judas Priest, το "Redeemer of Souls" μόλις κυκλοφόρησε σε CD απλή και special edition έκδοση.


Οι τίτλοι των κομματιών:

01. Dragonaut
02. Redeemer Of Souls
03. Halls Of Valhalla
04. Sword Of Damocles
05. March Of The Damned
06. Down In Flames
07. Hell & Back
08. Cold Blooded
09. Metalizer
10. Crossfire
11. Secrets Of The Dead
12. Battle Cry
13. Beginning Of The End

Bonus tracks από special edition:

14. Snakebite
15. Tears Of Blood
16. Creatures
17. Bring It On
18. Never Forget

Οι τελευταίες δυο δεκαετίες για τους Priest δεν ήταν οι καλύτερες της καριέρας τους, ο Rob Halford αποχώρησε διασπώντας ένα δεμένο σύνολο και έκτοτε κυκλοφόρησαν με άλλο frontman δίσκους κατώτερους των προσδοκιών. Η επιστροφή του Halford ήταν και επιστροφή σε πιο ποιοτικές κυκλοφορίες, αλλά τα μεγαλεία του παρελθόντος δεν επανήρθαν.

Αυτό αλλάζει εντυπωσιακά με τη νέα τους κυκλοφορία, το "Redeemer of Souls", μετά από το "Nostradamus" του 2008 που δεν ικανοποίησε το κοινό τους, όντας μια μετριότατη κυκλοφορία.
O νέος δίσκος είναι η λογική συνέχεια του "Painkiller", δυναμικός και μουσικός δίσκος με "ψυχή", κάτι που είναι σπάνιο στις μέρες μας για όλα τα συγκροτήματα του χώρου, συμπεριλαμβανομένου των Judas Priest.

Η αυλαία ανοίγει με το "Dragonaut", ένα κομμάτι δυναμικό με επιστροφή στις γνωστές φόρμες του Heavy Metal. O Glenn Tipton σε φόρμα, παρέα με τον νέο της παρέας Richie Faulkner αποδίδουν εξαιρετικά ως δίδυμο. Ο Halford σε φόρμα παρά την ηλικία του, είναι μεστός και δυναμικός όσο χρειάζεται. το "Redeemer of Souls" αρχίζει με κλασσικό Judas riff και συνεχίζει με δεμένη συνεργασία κιθάρας φωνητικών. "Halls of Valhalla" για τη συνέχεια με την εμπνευσμένη εισαγωγή και τα ξεσηκωτικά drums μας υπενθυμίζει γιατί οι Judas είναι το συγκρότημα που είναι. Η ερμηνεία του Halford θυμίζει τα νιάτα του, ζυγισμένη και ρωμαλέα. Το "Sword of Damocles" ευτυχώς δεν είναι η Δαμόκλειος σπάθη για το συγκρότημα, το rythm section είναι αρκετά στιβαρό και τον πρώτο λόγο έχουν τα φωνητικά. "March of the Damned" επόμενο κομμάτι που είναι φτιαγμένο για συναυλίες με το rock'n'roll χαρακτήρα του. Το "Down in Flames" ξεχωρίζει για τις κιθάρες και το μπάσο του, αδιαμφισβήτητα Judas Priest με το Halford να πατάει καλά στο ρυθμό. Το "Hell and Back" δεν λειτουργεί ως κομμάτι παρά το ωραίο κιθαριστικό σόλο, φαίνεται διεκπαιρεωτικό. Το επόμενο κομμάτι "Cold Blooded" θυμίζει εποχές της δεκαετία του 80, καλοδουλεμένο και όχι φλύαρο. Το "Metalizer" θυμίζει τις προσωπικές δουλειές του Halford και φαίνεται σύγχρονο και εκτός τόπου σε ένα τέτοιο δίσκο. Το "Crossfire" έχει δανειστεί στοιχεία από Blues, με λίγη γεύση Led Zeppelin στις κιθάρες, παραπέμποντας μας στις αρχή της καριέρας των Priest. Στη συνέχεια "Secrets of the Dead" με εμπνευσμένες κιθάρες και τύμπανα, εποχής "Painkiller", o Halford άψογος. Το "Battle Cry"  έχει πιασάρικο riff και μας εδραιώνει στην περίοδο της αρχής των 90's. To τελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι το "Beginning of the End" και το λόγο έχουν οι χαμηλές ταχύτητες και η αισθαντική ερμηνεία του τραγουδιστή, ένα καλό τέλος σε ένα καλό δίσκο.

Αίσθηση μου είναι ότι -πλέον- οι Judas Priest θα δυσκολευτούν να ξεπεράσουν αυτό το δίσκο. Είναι σωστά δομημένος με εξαιρετικές/ισορροπημένες ερμηνείες και εμπνευσμένες κιθάρες και ρυθμό/αμεσότητα. Πατάει σε γνωστές φόρμες του Metal αλλά αυτό δεν ενοχλεί γιατί δεν προσβάλλει την νοημοσύνη του ακροατή. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι ένα "Painkiller part 2" με τη διαφορά των δυο δεκαετιών που μεσολάβησαν από τότε, γιατί κανείς δεν γίνεται νεότερος.

Βαθμολογία: 9/10