Σημαντικά Νέα

Hammerfall '(r)Evolution' review



To "(r)Evolution" είναι ο νέος ένατος δίσκος των Hammerfall μετά το "Infected" του 2011, που κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου από τη Nuclear Blast.

Τα κομμάτια του δίσκου είναι:
1. "Hector's Hymn"
2. "(r)Evolution"
3. "Bushido"
4. "Live Life Loud"
5. "Ex Inferis"
6. "We Won't Back Down"
7. "Winter Is Coming"
8. "Origins"
9. "Tainted Metal"
10. "Evil Incarnate"
11. "Wildfire" 

Ξεκινάμε με το "Hector's Hymn" που είναι σύμφωνο με τo ύφος της μουσικής των Hammerfall και στιχουργικά τετριμμένο epic metal κομμάτι χωρίς ουσία. Στη συνέχεια έχουμε το "(r)Evolution" που ευτυχώς είναι αρκετά εμπνευσμένο για τις μανιέρες του συγκροτήματος και περνάει το τεστ με επιτυχία. Το επόμενο "Bushido" συνεχίζει την επική ελαφροστιχομυθία που είναι χαρακτηριστική του συγκροτήματος χωρίς εκπλήξεις και χωρίς ιδιαίτερο πάθος, η formula ακολουθείται με συνέπεια. Στη συνέχεια το "Live Life Loud" με την πολύ καλή εισαγωγή μας χαρίζει μερικές ωραίες στιγμές, ο ρυθμός του είναι spot on και ο Joacim προσφέρει μετρημένη ερμηνεία στα πλαίσια που κινείται, οι δε κιθάρες απολαυστικές. Το "Ex Inferis" φαίνεται να έχει πιάσει το νόημα που πρέπει να κινηθεί το συγκρότημα με ζυγισμένες ερμηνείες, σωστή παραγωγή και έλλειψη υπερβολικά μεγαλεπήβολων στίχων, πολύ καλό κομμάτι. Το επόμενο "We wont Back Down" μας επαναφέρει σε γνώριμα ρυθμικά και στιχουργικά μονοπάτια, βαρετό και επαναλαμβανόμενο διαχρονικά στη δισκογραφία τους. Το "Winter is Coming" με τον "ύποπτο" τίτλο (Game of Thrones much?) έχει πολύ καλή ερμηνεία από τον Cans και σωστά τύμπανα, αλλά στιχουργικά είναι αδύναμο με κιθάρες κατώτερες των προσδοκιών. Το "Origins" έχει, όπως είναι σύνηθες, ωραία εισαγωγή και τυπική ερμηνεία φωνητικών με ακόμη τυπικότερο ρυθμό. Το "Tainted Metal" συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο σε ερμηνείες, δεν έχει το κάτι για να ξεχωρίσει. Στη συνέχεια το "Evil Incarnate" προσφέρει μια πολύ καλά ζυγισμένη ερμηνεία από τον τραγουδιστή και θα γίνει ένα δυνατό live κομμάτι για την επόμενη περιοδεία τους, εξαιρετικό. Το τελευταίο του δίσκου είναι το "Wildfire" που μπορεί να πατάει σε γνωστές φόρμες του συγκροτήματος αλλά το κάνει με τρόπο που δεν ενοχλεί το ακροατή και εν τέλει κερδίζει τις εντυπώσεις.

Συνολικά ο νέος δίσκος των Σουηδών ακολουθεί  υπέρ του δέοντος κλισέ που οι ίδιοι έχουν εκφράσει στην καριέρα τους. Τα ρυθμικά μέρη και τα φωνητικά είναι γνώριμα από παλαιότερες δουλειές τους και εν τέλει δεν προσθέτουν κάτι νέο στο χώρο που κινούνται.
Αυτός ο δίσκος διαπράττει ένα αδίκημα ασυγχώρητο στη σημερινή εποχή, είναι βαρετός. Με την εξαίρεση μερικών πραγματικά καλών κομματιών έχουμε ασκήσεις στην επανάληψη και αποφυγή ακολουθίας νέων μονοπατιών. Ενώ η παραγωγή είναι καλή και δεν υπάρχει ιδιαίτερη διάθεση για κακώς εννοούμενη υπερχρήση της τεχνολογίας, αυτό δεν φτάνει. Η προσήλωση στην φόρμα του "epic" metal δεν είναι από μόνη της κακή άλλα όταν συνοδεύεται με ανέμπνευστες συνθέσεις βάζει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του album. Περιμένω στον επόμενο δίσκο διαφορετική διάθεση.

Βαθμολογία: 6,5/10