Σημαντικά Νέα

Slash 'World on Fire' Review



Ο τρίτος solo δίσκος του κιθαρίστα Slash έχει μόλις κυκλοφορήσει. Έχουν προηγηθεί τα Slash (2010) και Apocalyptic Love (2012). Ο Myles Kennedy εξακολουθεί να έχει τα καθήκοντα των φωνητικών και σε αυτή τη κυκλοφορία.

Τα κομμάτια του δίσκου είναι τα ακόλουθα:
1. "World on Fire"   
2. "Shadow Life"    
3. "Automatic Overdrive"    
4. "Wicked Stone"    
5. "30 Years to Life"    
6. "Bent to Fly"    
7. "Stone Blind"    
8. "Too Far Gone"   
9. "Beneath the Savage Sun"    
10. "Withered Delilah"    
11. "Battleground"   
12. "Dirty Girl"    
13. "Iris of the Storm" 
14. "Avalon"   
15. "The Dissident"  
16. "Safari Inn"  
17. "The Unholy"  

Ας τα δούμε αναλυτικά.
Το album ξεκινά με το ομώνυμο κομμάτι "World on Fire", του οποίου ο ρυθμός είναι αρκούντως rocking. Τα φωνητικά προσωπικά δεν με ενθουσιάζουν αλλά στους άλλους τομείς και βέβαια στην κιθάρα είναι αξιοπρεπέστατο. Το επόμενο "Shadow Life" εξερευνά γνώριμα για slash μονοπάτια και είναι περισσότερο διεκπεραιωτικό από όσο θα ήθελα. Το "Automatic Overdrive" έχει πολύ καλό ρυθμό και ωραία φωνητικά, από τα πολύ καλά του δίσκου. Στη συνέχεια το "Wicked Stone" είναι ένα καλό rock κομμάτι που ρυθμικά θυμίζει τις μέρες των guns'n'roses και το κάνει με σωστό τρόπο. Το "30 Years to Life" είναι λίγο overworked στα φωνητικά και εν μέρει στα εφέ αλλά είναι απολαυστικό. Το επόμενο "Bent to Fly" αποτυγχάνει να αποδώσει το συναίσθημα που θα ήθελε και ούτε το rythm section ούτε τα φωνητικά βοηθούν. Το "Stone Blind" έχει εξαιρετικό ρυθμό που μας ταξιδεύει στις καλές μέρες του rock ιδιώματος. Ο Myles Kennedy ταιριάζει καλά στην ερμηνεία αυτού του κομματιού. Στη συνέχεια το "Too Far Gone" έχει απόηχους πρώιμων roses το οποίο δεν είναι κακό βέβαια, αλλά προδίδεται από την ερμηνεία του Kennedy. Το "Beneath the Savage Sun" απογειώνεται από την καλή ερμηνεία του Kennedy και τις σωστές επιλογές στο ρυθμό, εξαιρετικό track που κατά τη γνώμη μου πρέπει να αποτελεί υπόδειγμα για το μέλλον του Slash. Στη συνέχεια το "Withered Delilah"  ξεκινά με κλισέ τρόπο για Αμερικάνικο rock και εν πολλοίς το πετυχαίνει. Το "Battleground" που ακολουθεί προδίδει μια ανισόρροπη ερμηνεία από τον τραγουδιστή και μια διεκπαιρεωτική διάθεση από τον κιθαρίστα. Το επόμενο "Dirty Girl" μας μεταφέρει στα 80's με τον ήχο του και με τη αίσθηση του, καλό ποιοτικό rock. To "Iris of the Storm" προδίδεται από την μη ικανότητα του τραγουδιστή να αποδώσει το πνεύμα του κομματιού. Το επόμενο "Avalon" είναι ατυχές και σε έμπνευση και σε εκτέλεση, πλην του κύριου κιθαριστικού σόλο. Στη συνέχεια το "The Dissident" είναι τόσο επεξεργασμένο στα φωνητικά που δεν μπορεί να "αναπνεύσει", οι κιθάρες είναι καλές αλλά δεν το σώζουν. Το "Safari Inn" είναι ένα ορχηστρικό κομμάτι με τον Slash να είναι στα καλύτερα του, πραγματικά απολαυστικό. Το τελευταίο κομμάτι "The Unholy" εκπλήσσει με την ομοιογένεια του και τη στιβαρότητα του, αν δεν το πρόδιδε ο Myles Kennedy σε ορισμένα μέρη του θα ήταν εξαιρετικό κομμάτι.

Συνολικά αυτή η κυκλοφορία για τον Slash δεν πρόσθεσε κάτι καλύτερο στη δισκογραφία του και ενώ φαίνεται προϊόν αγάπης του κιθαρίστα για τη μουσική του, σε αρκετά μέρη αφήνει την αίσθηση της κόπωσης των εμπλεκομένων.
Ο Myles Kennedy  δεν μπορεί να απογειώσει τις συνθέσεις και τα φωνητικά του είναι μέτρια συνήθως. Τα ρυθμικά από τους Conspirators ταιριάζουν περισσότερο σε session μουσικούς της σειράς παρά σε παγκόσμια κυκλοφορία τόσο γνωστού κιθαρίστα και καλλιτέχνη.
Το κακό είναι ότι σε αυτό το δίσκο δόθηκε έμφαση στην ποσότητα και λιγότερο στην ποιότητα. Το ταλέντο είναι εκεί αλλά αυτό δεν είναι η μοναδική προϋπόθεση για δουλειές που αφήνουν εντύπωση στη μνήμη, ο Slash πρέπει να βρει διαφορετικούς συνεργάτες για τις επόμενες κυκλοφορίες του.

Βαθμολογία: 7,5/10