Σημαντικά Νέα

Sanctuary - 'The Year the Sun Died' review



To 'The Year the Sun Died' είναι η πρώτη κυκλοφορία των επανενωμένων Sanctuary μετά από 25 χρόνια. Στη σύντομη καριέρα τους πρόφτασαν και ηχογράφησαν δυο δίσκους με τους τίτλους 'Refuge Denied' (1987) και 'Into the Mirror Black' (1989).

Μετά από την διάλυση τους το 1992 τρία μέλη σχημάτισαν τους Nevermore, συμπεριλαμβανομένου του τραγουδιστή Warrel Dane.

Το 2010 και εφ' όσον οι Nevermore είναι σε απραξία, οι Sanctuary επανενώθηκαν και ξεκίνησαν τις συναυλίες και την ηχογράφηση ενός νέου δίσκου, του 'The Year the Sun Died'.

Track listing:
1. "Arise and Purify"  
2. "Let the Serpent Follow Me" 
3. "Exitium (Anthem of the Living)"  
4. "Question Existence Fading" 
5. "I Am Low" 
6. "Frozen" 
7. "One Final Day (Sworn to Believe)" 
8. "The World Is Wired" 
9. "The Dying Age" 
10. "Ad Vitam Aeternam" (Instrumental) 
11. "The Year the Sun Died" 

Οι Sanctuary αποτελούνται από τους:
Warrel Dane - Φωνητικά
Lenny Rutledge - Κιθάρες
Brad Hull - Κιθάρες
Jim Sheppard - Μπάσο
Dave Budbill - Τύμπανα

Ο δίσκος ξεκινά με το "Arise and Purify" που περπατά σε γνώριμα μονοπάτια, με τις κιθάρες να δίνουν δυναμικό παρόν. Η φωνή του Warrel Dane είναι ικανοποιητική και οι στίχοι ελαφρώς κατώτεροι των περιστάσεων. Τα ρυθμικά μέρη είναι καλοδουλεμένα και μια ευχάριστη έκπληξη. Το "Let the Serpent Follow Me" που ακολουθεί συνεχίζει δυναμικά με στακάτο ρυθμό και λίγο φλύαρες κιθάρες, ο Dane είναι καλός μεν, διεκπεραιωτικός δε. Στη συνέχεια το "Exitium" συνολικά είναι βαρετό, με σταθερά καλές κιθάρες αλλά το αποτέλεσμα δεν ξεπερνά το μέτριο κυρίως λόγω ερμηνείας φωνητικών. Το "Question Existence Fading"  έχει τυπικό feeling (δηλ. συνηθισμένες μουσικές φόρμες) και δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει. Το "I Am Low"  που ακολουθεί έχει ρυθμό που μας μεταφέρει στα τέλη της δεκαετίας του 80 και αυτό είναι καλό. Οι ταχύτητες είναι χαμηλές στο εισαγωγικό τμήμα και στη συνέχεια περνάμε σε ελαφρώς μεγαλύτερες με τον Warrel Dane να προσπαθεί να προσδώσει περισσότερο συναίσθημα στην ερμηνεία με μέτρια αποτελέσματα. Το "Frozen" που είναι και το single του δίσκου είναι εξαιρετικό με καλό ρυθμό και εναλλαγές, θυμίζοντας το ένδοξο παρελθόν. Στη συνέχεια το "One Final Day" είναι ένα κομμάτι χαμηλού ρυθμού που αποτυγχάνει πλήρως να κρατήσει το ενδιαφέρον του ακροατή. Ακολουθεί το "The World Is Wired" με τις φανταστικές κιθάρες και το καλό Rock feeling που αξίζει να προσέξει κανείς, παρά τα τετριμμένα lyrics. To "The Dying Age" εκφράζει τις αγωνίες του συγκροτήματος για τη σημερινή εποχή και δεν καταφέρνει συνολικά να κερδίσει τις εντυπώσεις. Το instrumental "Ad Vitam Aeternam" που ακολουθεί δεν προσθέτει τίποτα στο δίσκο και στο είδος του και οδηγεί στο τελευταίο κομμάτι "The Year the Sun Died" που στοιχηματίζω ότι φαινόταν καλύτερο στο χαρτί όταν γραφόταν παρά ως τελικό προϊόν. Είναι πάντως ένα αρκετά καλό κομμάτι με τυπικό ρυθμό μεν αλλά καλή ερμηνεία από τον τραγουδιστή και καλή παραγωγή.

Συνολικά ο δίσκος έχει αρκετά τρωτά σημεία που δεν τον αφήνουν να γίνει κλασσικός. Οι κιθάρες ξεχωρίζουν όντας πολύ καλές στις περισσότερες στιγμές, συνεισφέροντας τα μέγιστα στις συνθέσεις. Τα φωνητικά είναι συνήθως μέτρια και δεν καταφέρνουν να απογειώσουν το αποτέλεσμα. Κάτι που μου έκανε αρνητική εντύπωση είναι ότι η παραγωγή χρησιμοποίησε τον εύκολο δρόμο του loudness wars και περιόρισε έτσι το δυναμικό εύρος του ήχου προς όφελος του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού, αν δείτε τις κυματομορφές των τραγουδιών είναι εμφανές. Στα πλαίσια του ιδιώματος, ο 'The Year the Sun Died' είναι μια αξιοπρεπέστατη κυκλοφορία που δεν προδίδει το συγκρότημα και στους φίλους των Sanctuary θα αρέσει. Το κακό είναι ότι η αναμονή των 25 ετών έχει προετοιμάσει το έδαφος για μεγαλεία, που δεν εμφανίζονται τελικά.

Βαθμολογία: 7,5/10