Σημαντικά Νέα

Machine Head - 'Bloodstone & Diamonds' review



To "Bloodstone & Diamonds" είναι το νέο όγδοο album των Αμερικανών Machine Head που μόλις κυκλοφόρησε από τη Nuclear Blast. Είναι ο πρώτος δίσκος που συμμετέχει ο νέος μπασίστας  Jared MacEachern.

Τα κομμάτια του δίσκου:
1. "Now We Die" 
2. "Killers & Kings"
3. "Ghosts Will Haunt My Bones"
4. "Night of Long Knives"
5. "Sail into the Black"
6. "Eyes of the Dead"
7. "Beneath the Silt"
8. "In Comes the Flood"
9. "Damage Inside"
10. "Game Over"
11. "Imaginal Cells" (Instrumental)
12. "Take Me Through the Fire"

Ξεκινώντας την ακρόαση του δίσκου με το πρώτο κομμάτι "Now We Die" η ορχηστρική του εισαγωγή μοιάζει εκτός κλίματος και αποσπά από την ακολουθούμενη επέλαση των φωνητικών και του δυνατού ρυθμού. Το πείραμα δεν κρίνεται επιτυχημένο σε αυτό το κομμάτι που το ρεφρέν του θα ήταν δυνατότερο χωρίς αυτή την ενορχήστρωση. Το επόμενο "Killers & Kings" συνεχίζει με heavy διαθέσεις και ορεξάτες κιθάρες και τύμπανα. Ο Robb Flynn αποδίδει τα φωνητικά όπως αρμόζει σε ένα τέτοιο κομμάτι και οι άλλοι ακολουθούν. Το "Ghosts Will Haunt My Bones" θυμίζει ελαφρώς Firewind (?) λόγω του ήχου των κιθάρων αλλά έρχονται τα φωνητικά του τραγουδιστή να μας επαναφέρουν σε μια τεχνητά συναισθηματική ερμηνεία. Το επόμενο "Night of Long Knives" που αναφέρεται στο γνωστό περιστατικό που επέτρεψε στον Χίτλερ να ισχυροποιήσει την παρουσία του και να αναλάβει την εξουσία της Γερμανίας ως ουσιαστικά δικτάτορας πριν πολλές δεκαετίες. Χαοτικό και άγριο, το κομμάτι καταφέρνει να μεταδώσει το κλίμα εκείνης της νύχτας. Το "Sail into the Black" έχει μυσταγωγική εισαγωγή η οποία στερείται ουσίας και συνεχίζει με υποτονική ερμηνεία που προσωπικά δεν με άγγιξε ως σύνολο. Το "Eyes of the Dead" ή θα το αγαπήσει κανείς ή θα το μισήσει. Εγώ δεν το αγάπησα, ερμηνεία φωνητικών χωρίς πειθαρχία αλλά με πάθος που δεν κερδίζει εν τέλει τις εντυπώσεις. Το "Beneath the Silt" στη συνέχεια με τις Groove επιρροές του είναι καλοζυγισμένο και ουσιαστικό στο είδος του, από τα καλά του δίσκου. Το "In Comes the Flood" έχει ορχηστρική εισαγωγή που σε αντίθεση με το πρώτο του δίσκου δένει με το σύνολο. Το rythm section είναι στιβαρό και τα φωνητικά έχουν περισσότερο συναίσθημα από ότι θα ήθελα, με τους στίχους να αποδίδονται με πάθος. Το "Damage Inside" έχει από τα πιο εξεζητημένα φωνητικά που έχω ακούσει εδώ και καιρό με έντονο συναίσθημα που μοιάζει ψεύτικο. Οι ταχύτητες είναι χαμηλές και θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι η μπαλάντα του δίσκου. Το "Game Over" που ακολουθεί είναι υποδειγματικό σε ερμηνεία και ρυθμό, με το συγκρότημα να είναι δεμένο και στιβαρό, ότι πρέπει να συναυλίες. Το σύντομο instrumental "Imaginal Cells" αφήνει γεύση ώριμων Metallica και προσθέτει στον δίσκο, με ηχητικό υπόβαθρο ένα ραδιόφωνο (ή τηλεόραση) από το οποίο ακούγονται απόψεις για το επόμενο στάδιο εξέλιξης μας ως είδος, πνευματικό και σωματικό. Το τελευταίο κομμάτι "Take Me Through the Fire" έχει ένα απολαυστικό ρυθμό και riff και είναι ένας καλός επίλογος αυτής της κυκλοφορίας.


Ο νέος δίσκος των Machine Head κρίνεται συνολικά σαν μια καλή κυκλοφορία, που όμως δεν θα μείνει στην ιστορία του ιδιώματος. Για τους φίλους του συγκροτήματος είναι μια άξια αγορά, με καλές στιγμές και Industrial ατμόσφαιρα που όμως δεν επαρκούν για να κάνουν το δίσκο άμεσα κλασσικό. Η ερμηνεία του τραγουδιστή σε σημεία είναι υπερβολική και αποσυντονίζει από το μήνυμα των τραγουδιών όντας σε μερικά σημεία μη ισορροπημένη. Τα ρυθμικά μέρη είναι αξιόλογα, οι κιθάρες είναι καλοδουλεμένες και ευρηματικές, τα τύμπανα όπως και το μπάσο έχουν στιβαρή παρουσία στο μεγαλύτερο μέρος. Τα δε ορχηστρικά όργανα δεν δένουν πάντοτε με την υπόλοιπη μουσική. O παραγωγός δεν φαίνεται να έχει πετύχει το σκοπό του στο σύνολο, τα δεύτερα φωνητικά είναι άσχημα και οι συνθέσεις ενίοτε μη ισορροπημένες.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι αξιοπρόσεκτο αλλά όχι ο δίσκος της χρονιάς.

Βαθμολογία: 7,5/10