Σημαντικά Νέα

Paradise Lost - 'The Plague Within' review



Το 'The Plague Within' είναι το 14ο album των Βρετανών Paradise Lost που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Τα κομμάτια του δίσκου είναι:
1. "No Hope in Sight"
2. "Terminal"
3. "An Eternity of Lies"
4. "Punishment Through Time"
5. "Beneath Broken Earth"
6. "Sacrifice the Flame"
7. "Victim of the Past"
8. "Flesh from Bone"
9. "Cry Out"
10. "Return to the Sun"  

Ξεκινώντας με το πρώτο κομμάτι "No Hope in Sight", μπαίνουμε στο κλίμα της απαισιοδοξίας με την ερμηνεία του Holmes ωμή και τις κιθάρες χαρακτηριστικά Paradise Lost. To "Terminal" συνεχίζει στο ίδιο κλίμα με περισσότερο θυμό και τη ταιριαστή ερμηνεία του τραγουδιστή που είναι μεταξύ των brutal φωνητικών του παρελθόντος και τις πιο προσγειωμένες φόρμες των τελευταίων ετών. Το "An Eternity of Lies" έχει πολύ ενδιαφέρουσα ενορχήστρωση και εισαγωγή που παντρεύει τις κιθάρες με τα πλήκτρα εξαιρετικά, είναι μια ένωση των ριζών του συγκροτήματος στο Doom Metal με τη σύγχρονη στροφή τους στον ήχο. Το "Punishment Through Time" οι ταχύτητες ανεβαίνουν ελαφρώς και οι κιθάρες με τα τύμπανα υπαγορεύουν τη στιβαρότητα που κάνει το κομμάτι να ρέει. Το "Beneath Broken Earth" βρίσκει τους ρυθμούς να πέφτουν και τον Holmes να χρησιμοποιεί τη τραχύτητα της φωνής του για να προσδώσει σημασία στους λιτούς στίχους. Το "Sacrifice the Flame" βρίσκει την ερμηνεία του συγκροτήματος να είναι λιτή και άμεση με τον πεσιμισμό στους στίχους να συνεχίζεται. Το "Victim of the Past" εκφράζει το συναίσθημα της απογοήτευσης και της απελπισίας, με τις ερμηνείες να είναι τυπικά Paradise Lost. To "Flesh from Bone" έχει διαφορετικό ύφος με τα σκληρά φωνητικά και την ένωση αρμονιών και ρυθμού, καταφέρνοντας να είναι ένα ενιαίο σύνολο, με αποτέλεσμα όμως το χάος. Το "Cry Out" είναι χείμαρρος με τα μέλη του συγκροτήματος σε χαρακτηριστική συμφωνία και απόδοση, οι στίχοι ειρωνικοί. Το τελευταίο "Return to the Sun" είναι ίσως το καλύτερο του δίσκου, εδώ όλα ταιριάζουν άψογα, οι εναλλαγές ερμηνείας του Holmes και η πειθαρχία του Mackintosh μαζί με το στιβαρό rythm section.


Οι Paradise Lost δεν έχουν διστάσει στο παρελθόν να πειραματιστούν με τη μουσική τους στα σχεδόν 25 χρόνια ύπαρξης του συγκροτήματος. Οι τελευταίες κυκλοφορίες τους έχουν διάθεση επιστροφής στις ρίζες και ισορροπίας μεταξύ των μελωδικών και δυναμικών στοιχείων στον ήχο. Σε αυτό το δίσκο έχουμε επιθετικά φωνητικά και σκοτεινότερες συνθέσεις, σε σχέση με το επιτυχημένο τους "Tragic Idol" του 2012. Οι ερμηνείες είναι συναισθηματικές στα περισσότερα σημεία με τα φωνητικά να εναλλάσσονται σε απόδοση και τις κιθάρες με τα υπόλοιπα μουσικά όργανα να προσφέρουν στέρεο έδαφος στις συνθέσεις. Η ανάμειξη του Holmes με τους Bloodbath έφερε τη διάθεση για death φωνητικά και το side project του Mackintosh τον αέρα της ανανέωσης. Η Doom διάθεση κυριαρχεί και το υλικό το υποστηρίζει, δίνοντας στον τραγουδιστή την αφορμή για επιστροφή στο παρελθόν του ωμού ήχου, ευτυχώς γιατί η δομή των στίχων είναι τέτοια που για να δουλέψουν στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στην ερμηνεία του τραγουδιστή. Η παραγωγή είναι επιτηδευμένα ωμή και ακατέργαστη. Το album είναι στιβαρό σαν γρανίτης με αίσθημα fever dream, αλλά αναπόφευκτα μονοδιάστατο. Μια καλή προσθήκη στον κατάλογο της μπάντας, συνεχίζοντας την σειρά των καλών κυκλοφοριών.

Βαθμολογία: 8,5/10