Σημαντικά Νέα

Ο Uli Jon Roth λέει ότι η μουσική έχει χάσει τη κοινωνική της διάσταση



Σε μια νέα συνέντευξη ο Uli Jon Roth ρωτήθηκε για το τι θα πρέπει να αλλάξει για να βελτιωθεί το μέλλον της μουσικής.

Στην απάντηση του είπε:
"πολλά πράγματα, νομίζω ότι δεν είναι σε καλό δρόμο. Υπάρχει μεγάλο χάσμα σε έχοντες και μη σε πολλά σημεία. Δεν μιλάω μόνο για το οικονομικό θέμα, που και αυτό είναι σημαντικό. Ξέρετε, και οι μουσικοί πρέπει να ζήσουν, και αυτό στη σημερινή εποχή είναι όλο και πιο δύσκολο. Αναγκάζονται και κάνουν πολλές υποχωρήσεις και αυτό δεν είναι καλό για τη μουσική, που θα έπρεπε να είναι ελεύθερη από τέτοια δεσμά.
Όσον αφορά την ίδια τη μουσική, δεν μου αρέσει η λογική της άμεσης ικανοποίησης που επιφέρει το download. Το θέμα με το iTunes, για παράδειγμα, είναι ότι έχει κοινά σημεία με τα McDonalds. Μπορείς να έχεις τη μουσική άμεσα και αυτό αποστασιοποιεί το κοινό από το δημιουργό. Στις δουλειές μου, δια παράδειγμα, προσπαθώ να κάνω ολοκληρωμένους δίσκους που τα κομμάτια έχουν κοινά σημεία, μπορείς φυσικά να τα ακούσεις μεμονωμένα, αλλά δεν είναι το ίδιο. Τείνω να δημιουργώ σε αυτό το πλαίσιο, και δεν είμαι ο μόνος, η Kate Bush και άλλοι έχουν αυτή τη λογική.
Πιστεύω ότι η νέα γενιά επειδή κατεβάζει τα κομμάτια σε δευτερόλεπτα, έχει χάσει το απτό μέρος του πράγματος και τη σύνδεση με τον καλλιτέχνη. Πρέπει όμως ο καλλιτέχνης να συνδέεται με το κοινό του για μια βαθύτερη κατανόηση της τέχνης που είναι αμφίδρομη. Και οι δύο πλευρές χάνουν όταν αυτό δεν συμβαίνει. Η ποιότητα της μουσικής ωφελείται από αυτό το δέσιμο, που είναι ένας αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ του καλλιτέχνη και του κοινού. Αυτό αντικατοπτρίζεται στην μουσική, νομίζω.
Δεν γνωρίζω που πηγαίνει το πράγμα, μέχρι στιγμής το ρεύμα δεν πηγαίνει στη σωστή κατεύθυνση. Προσπαθώ να μην επηρεάζομαι, μολονότι σε επηρεάζει κάποια στιγμή. Δεν είμαι νοσταλγός του παρελθόντος να λέω ότι όλα ήταν καλά τις παλιές μέρες, τότε υπήρχαν άλλα προβλήματα.
Αφού όμως με ρωτάτε για τις τάσεις στη μουσική, νομίζω ότι η μουσική έχει χάσει την κοινωνική της διάσταση. Τη δεκαετία του 60 καλλιτέχνες όπως οι Bob Dylan, Jimi Hendrix, οι Beatles, είχαν κάτι να πουν και όταν εκφράζονταν δημιουργούσαν κύματα και ενέργεια στον κόσμο. Οι πολιτικοί έπρεπε να το ακούσουν αυτό, δεν μπορούσαν να το αγνοήσουν. Σήμερα οι καλλιτέχνες δεν μπορούν πλέον να αποκαλούνται καλλιτέχνες αλλά διασκεδαστές, και η ψυχαγωγία είναι κάτι διαφορετικό από την τέχνη. Σπάνια αυτά τα δύο πάνε χέρι-χέρι. Δεν είναι αδύνατο αλλά είναι δύσκολο. Οι διασκεδαστές δεν αλλάζουν τον κόσμο με καλό τρόπο, έχουν τη δύναμη να τον αλλάξουν σε ένα βαθμό αλλά λείπει η σοφία.
Οι αληθινοί καλλιτέχνες έχουν αυτή τη δύναμη εάν η τέχνη τους συνδεθεί με σοφία και αγγίξει το κοινό. Στη σημερινή εποχή είναι πολύ δύσκολο για πραγματικούς καλλιτέχνες να έχουν βήμα, το οποίο είναι λυπηρό, γιατί υπάρχουν πολλοί άξιοι άνθρωποι που αγνοούνται, που δεν έχουν προβολή. Το συναντάς αυτό σε κάθε μορφή τέχνης σήμερα, είναι σημάδι των καιρών. Για αυτό την αποκαλώ κοινωνία των McDonalds. Είναι πνευματικό fast food. Αυτό κυβερνά τον πλανήτη, γρήγορη πληροφορία, ρηχή πληροφορία, φτηνή πληροφορία. Κάθε τι άμεσο, αλλά ελαφρύ.
Όλα πια είναι γρηγορότερα από πριν. Το τραίνο της ανθρωπότητας τρέχει με διαφορετικό ρυθμό τώρα πια, και αυτή η ταχύτητα δεν είναι απαραίτητα υγιής για το ανθρώπινο μυαλό. Υπάρχουν θετικά και αρνητικά από αυτή την ταχύτητα, αλλά αν πάει κανείς πάνω από ένα όριο είναι πρόβλημα, γιατί δεν έχουμε τις πνευματικές ικανότητες για να ακολουθούμε τέτοιους ρυθμούς από τη φύση μας.
Ίσως η επόμενη γενιά προσαρμοστεί σε αυτές τις ταχύτητες, αλλά αυτοί που το έχουν κάνει σήμερα είναι λίγοι. Πολλές πολύτιμες στιγμές πέφτουν στο περιθώριο, και συνθλίβονται από το γρήγορο τραίνο."